Vergeet je roots nooit – Risk

Tegenwoordig is Risk een makkelijke bokszak geworden voor de moderne gamer. Ik zie online dezelfde oogrollen en "dat spel is stom" opmerkingen die ik hoor over veel van de spellen die mijn jeugd hebben gevormd, voornamelijk omdat ik denk dat mensen de plaats ervan in de game genealogie zijn vergeten. Zeker, Risk heeft wat ruwe randjes die ronduit prehistorisch aanvoelen naast de gestroomlijnde ontwerpen van vandaag, maar zonder het zouden velen van ons nooit verliefd zijn geworden op het verplaatsen van stukken over een kaart en het dromen van wereldheerschappij.

Risk verscheen in 1959, ontworpen door Albert Lamorisse en uitgegeven door Parker Brothers. Dat klopt, deze opa is ouder dan veel van onze ouders (tenzij je oud en knorrig bent zoals ik). Destijds bestond de Amerikaanse spelletjeskast uit Monopoly, Cluedo en niet veel anders waarmee je iets groters kon veroveren dan de Kalverstraat. Risk gooide een wereldkaart neer, een handvol plastic soldaten en één simpele belofte: beheers tweeënveertig gebieden en je wint. Geen probleem, gewoon de hele wereld. Geen fancy overwinningspunten, geen verborgen doelen, gewoon jij, je vrienden en de dobbelsteengoden die beslissen wie vanavond de wereld regeert.

Invasies op de slaapkamervloer

Mijn eigen Risk-verhaal begint in het begin van de jaren 90, toen ik op de middelbare school zat. We spreidden die grote kaart op een vrijdagavond over de vloer en speelden tot de moeder van iemand de kamer binnenstormde en een goede reden eiste waarom je om 4 uur 's ochtends nog wakker was.

Mijn jongere broer, die altijd smeekte om met mij en mijn vrienden om te gaan, greep deze kans altijd aan om deel uit te maken van de groep. Hij was nog een kind, maar dit was een van de weinige manieren waarop hij met ons kon omgaan, dobbelen en zich deel voelen van de groep.

Hij juichte als hij een gebied veroverde, kreunde als de dobbelstenen tegen hem waren, en kreeg de trillende blik van bijna-waanzin als iemand "zijn" gebied veroverde.

Die sessies waren luid, rommelig en vol van het soort binding dat alleen ontstaat als je een stel kinderen bent die vechten om dezelfde nepwereld.

Tijdens de speech van mijn broer als getuige op mijn bruiloft noemde hij onze late avonden Risk zelfs als enkele van zijn beste herinneringen, omdat we hem in onze vriendengroep toelieten en hem introduceerden in de wereld van bordspellen.

Leren gracieus te verliezen

Dat deel over het spel dat rommelig en chaotisch was, is hetgeen dat me het meest is bijgebleven. Risk leerde me om de ups en downs en zelfs de eliminatie van spelers te accepteren en ermee te leven op een manier die geen enkele beleefde Eurogame ooit deed.

Je kon er vroeg uitliggen, daar zitten met een leeg frisdrankblikje en niets anders te doen dan juichen (of jennen) voor de volgende twee tot zeven uur.

Toen voelde het brutaal. Terugkijkend was het een perfecte training voor de echte wereld en de wereld van moderne spellen.

Soms word je er vroeg uitgeslagen, en de enige winnende zet is om toch aan tafel te blijven.

Grensconflicten bootcamp

Risk plantte ook de zaden voor elk gebiedscontrole-spel waar ik sindsdien van heb gehouden.

Die grote gekleurde vlekken op de kaart, de continentbonussen die Noord-Amerika als een goudmijn deden aanvoelen, de manier waarop een enkele goed getimede stoot een rijk wijd open kon breken.

Risk dekte de tafel. Moderne spellen kookten gewoon een beter gerecht.

Riskante nadelen

Natuurlijk heeft Risk veel gebreken. Door dobbelstenen gestuurde gevechten zijn puur geluk, geen modifiers, geen slim kaartspel om de kansen te beïnvloeden.

De 'snowball-effect' is reëel. Veel succes met het stoppen van de stoomwals wanneer iemand een grote set kaarten inlevert voor veertig legers zonder een wonder.

En ja, de spellen kunnen slepen terwijl de laatste twee het uitvechten voor continenten waar niemand meer om geeft.

De glans van de erfenis

Maar gaandeweg kreeg Risk zijn verlossing. Rob Daviau en het team achter Risk Legacy pakten het op en draaiden de goede dingen tot het uiterste.

Wat begon als een eenmalige verovering wordt een gedeelde geschiedenis die je groep samen opbouwt.

Nog steeds schildpadje spelen in Australië

Ik heb al jaren geen klassiek Risk meer aangeraakt. Het leven werd drukker, smaken verschoven naar strakkere ontwerpen en die marathonsessies vervaagden tot herinneringen.

Maar de laatste tijd denk ik erover om de oude doos weer eens tevoorschijn te halen.

Risk is gebrekkig, gedateerd en soms ronduit gemeen. Maar het is het spel dat me liet zien dat territorium het lekkerst smaakt als je voor elke centimeter hebt gevochten.

Geef de legers door, iemand. Australië roept nog steeds.

Veelgestelde vragen

Wanneer werd Risk voor het eerst uitgebracht?
Risk werd oorspronkelijk uitgebracht in 1959 en ontworpen door Albert Lamorisse.

Wat voor type bordspel is Risk?
Risk is een klassiek gebiedsbeheersing strategiebordspel gericht op wereldverovering en op dobbelstenen gebaseerde gevechten.

Wat is Risk Legacy?
Risk Legacy is een moderne campagneversie van Risk waarbij spelbeslissingen het bord en toekomstige sessies permanent veranderen.